|
'n Bosje Rooze
Deze ontroerende, schattige en uitermate bijzondere foto,
beste bezoeker,
neemt u mee naar vroeger tijden. Toen de zon nog scheen, geluk nog
heel gewoon was en het leven prachtig. We schrijven het jaar 1974...
Geboren, getogen, gepokt en gemazeld in Deventer.
Op een gure tweede Kerstdag in 1974.
Na de lagere school schoot ik zo'n beetje van de ene frustratie in de andere. Talloze levensvragen hielden me al van kindsafaan bezig. Altijd zoekend naar antwoorden op vragen waar ik me wellicht nog niet mee bezig diende te houden, maar die te pas en onpas mijn nachtrust en schoolprestaties ten nadele hadden beïnvloed.
Wie ben ik? Waarom ben ik? Wat wil ik worden? Waar gaat het leven naar toe?
Op school ging het niet goed. En voor mijn gevoel was ik ook nergens goed in.
Alleen in die vakken waar je in de maatschappij niets aan zou hebben.
Tekenen bijvoorbeeld, handenarbeid (knutselen dus) en oké, Nederlands ging me aardig goed af. Rekenen, wiskunde, natuurkunde en aardrijkskunde; het interesseerde me geen drol. Jongens, daarentegen kregen al vrij snel mijn aandacht, al had ik geen idee waarom precies. Net zoals ik de vraag nooit begreep of ik al een vriendinnetje had.
Die kwamen gelukkig nog, bleek later. Hoewel 'gelukkig'; echte relaties kon je het niet noemen, laat staan 'verkering'. Geindoctrineerd door de heterosexuele samenleving. Ervaring opdoen, dat was 't.
 
mijn zus en ik gaven iets van optreden mijn mooiste schoolfoto ooit
Na gesnuffeld te hebben aan diverse beroepsrichtingen, zoals grafisch ontwerper, bakker, dierenverzorger, etaleur, horeca, sociaal pedagogisch werk en kleinkunst, heb ik uiteindelijk ergens een diploma bij elkaar gebuffeld van de detailhandel. Op papier was ik een heuse bedrijfsleider. In praktijk ben ik dat 6 jaar geweest bij een grote discounter in kleding en schoenen. Daarna even kennisgemaakt met een servicewinkel waar ze op en top jonge mode verkochten, maar al snel bleek dat mooi-zijn en afwachten (in dit geval op klanten) niet geheel in mijn straatje paste. Inmiddels heb ik een leidinggevende functie bij een wereldwijde modegigant.
Al vroeg bleek dat acteren, zingen, tekenen en schrijven gerekend kon worden tot één van mijn grootste passies.
Ik schrijf en teken zolang ik me kan herinneren. Korte verhaaltjes, gedichtjes en andere teksten op bestaande melodieën stonden binnen de kortste keren op papier en ik fantaseerde er lustig op los. Ondertussen speelde ik doorlopend toneel. Werkelijkheid en fictie waren - en zijn soms nog - twee uitersten die ik maar met moeite uit elkaar weet te houden. Wellicht omdat ik liever droom dan slaap en vaak liever zelf wil bedenken dan klakkeloos dingen aannemen.
Ook heb ik hier en daar (bij elkaar ruim 10 jaar) wat toneelgespeeld bij diverse amateur-gezelschappen.
Samen met een vriend een poging gedaan om aan de bak te komen met ons eigen theaterprogramma, gevuld met zelfgeschreven teksten en liedjes. Maar dat bleek na een jaar een helse klus te zijn. Als je geen Paul de Leeuw of Acda en De Munnink heet, kun je het al vrij snel vergeten.
Hoe dan ook, voor mij was het voor mij zonneklaar: ik zou cabaretier worden, later, als ik groot was. En hoewel mijn ouders vaak zeiden 'ze komen niet aan je deur', was ik stellig van het tegendeel overtuigd! De wereld zat werkelijk te wachten op mij! Het kon haast niet anders. Toen het moest blijken dat dat niet zo was heb ik me aangemeld bij de Kleinkunst Academie te Amsterdam, maar de auditie heb ik verschrikkelijk verziekt. Gebrek aan talent, zou kunnen. Ik ben arrogant genoeg om te denken dat het de zenuwen waren die me parten speelde.
Deze hazensprong brengt ons bij het hier en nu. Dit is mijn persoonlijke website.
Hier vind u en hier plaats ik alles wat me bezighoudt. Vaste prik is mijn maandelijkse column. Althans, zo noem ik het maar voor het gemak want ik weet van te voren bijna nooit in welke vorm het uiteindelijk gegoten wordt. Inspiratie laat zich immers niet vangen, laat staan verraden. Verder ben ik vervend liefhebber van films en boeken, en ook dat zal op deze site niet ontbreken.
Nou ja, ontdek het zelf za'k maar zeggen. Ik hoop in elk geval dat het de moeite waard zal zijn om nog eens terug te komen.
Gegroet!
Emiel Rooze
| 