Dat zeg ik!

Deze eerste column heeft een behoorlijke tijd op zich laten wachten - dat geldt eigenlijk voor deze gehele site – , maar vandaag is het dan zover! We zijn er! Ik ben er! En er is geen weg meer terug. Van harte gefeliciteerd! Ja, dankjewel!
De bedoeling was dat we rond september al ‘de lucht in’ zouden gaan maar zoals met veel dingen des levens komen de verschillende, eerder uitgeworpen lijntjes tegelijkertijd bij je terug. Met andere woorden; de hele klerezooi komt tegelijk!
               
Vriend en ik zaten al geruime tijd aan deze site te werken en toen deze zo goed als klaar was (zoiets is nooit helemaal af, er is altijd wel wat te veranderen, te verbeteren, aan te passen) konden we slechts nog wachten op de provider die ons op het world wide web kon zetten. En net op het moment dat we die langverwachte brief op de mat hadden liggen, lag er ook een brief waarin vriend werd uitgenodigd voor een sollicitatie in Rotterdam, lag er een brief waarin we werden verrast met de toewijzing van een huis, lag er een brief van een deurwaarder die meende dat we iets niet betaald hadden en als klap op de vuurpijl overleed de buurman en stapte onze overbuurvrouw in het huwelijksbootje, waar we uiteraard allebei allerhartelijkst voor uitgenodigd werden.
Nee hoor, die laatste twee zijn verzonnen.
En dat van die sollicitatie is ook niet waar, en ja dat over die deurwaarder ook niet helemaal, sterker nog; helemaal niet. Maar we konden wel verhuizen en tegelijkertijd het internet op. Dat was genoeg voor ons beiden om spontaan te vergeten of we van voor of van achteren leefden.
               
Er komt ook niet nogal wat bij kijken eer je verhuisd bent. Iedereen die ooit verhuisd is weet dat. En achteraf gezien was de verhuizing an sich niet het meest tijdrovende onderdeel, meer het daadwerkelijk leefbaar maken van het ‘nieuwe’ huis. Want we noemden het natuurlijk wel ‘ons nieuwe huisje’ maar het pand was net voor of net naoorlogs en dat hebben we geweten ook! Jezus Christus wat een gatenkaas! Godsamme wat een bouwval! Jeetje Mineetje wat waren we blij met die toewijzing, maar jezusgodskolere wat lag er een takkekarwei op ons te wachten!
                 
Nou zal ik ook meteen maar bekennen dat ik niet heus maar wel technisch gesproken twee linkerhanden heb en dat een muurtje latexen me niet veel beter af gaat dan het verleggen van een stopcontact of het opnieuw aansluiten van diverse elektriciteitsdraden. Kortom ik ben a-technisch, a-handig en a-praktisch. Wist ik al wel, maar na zo’n rigoureuze verbouwbeurt weet ik het nu helemaal zeker. En mijn vriend is dat nu ook duidelijk. Dat was het al een beetje maar nu staat het toch wel onomstotelijk bewezen. En niet alleen voor hem, maar ook voor zijn vrienden en kennissen en voor zijn familieleden die allemaal een vakkundig steentje hebben bijgedragen tot het kasteeltje zoals het nu is.  
Misschien is het ook wel desinteresse (want laa’k eerlijk zijn; het zal me worst zijn hoe een lamp moet hangen en hoe je die draadjes met elkaar moet verbinden. Ik denk zelfs dat ik nog eerder in staat ben om een lamp op batterijen te kopen dan een lamp die je helemaal zelf moet aanleggen, inpluggen, verbinden en aansluiten, maar goed, dat terzijde). Ik ben er ook te onrustig voor, te ongeduldig. En meestal begon ik met de diverse klussen erg goed en beheerst, maar naarmate de tijd verstreek en/of de verveling begon toe te slaan, hoe meer ik geneigd werd het gauw effe af te maken en daardoor de dingen net niet meer deed zoals ik me aanvankelijk had voorgenomen.
Vriendlief is ook geen topbouwvakker, maar hij is geïnteresseerd in datgene wat er gebeuren moet. De dingen die hij niet zelf kan probeert hij alsnog onder de knie te krijgen om op die manier kennis te vergaren en zichzelf te bedienen van informatie en handigheidjes. Grote kans dat hij bij de volgende verhuizing allerlei technische zaken nog weet te memoreren, terwijl ik als een grote gapende wond zal staan mompelen en het geluid dat er uitvoortkomt nog het meest zal lijken op ‘uhmm….’
 
Nee, als ik er zo op terugkijk (en we zijn nog niet eens helemaal klaar) vond ik het een grote drama en teleurstelling alom. Puur over mezelf gesproken. Op de een of andere manier had ik meer van mezelf verwacht en wellicht anderen ook van mij. Je interesse moet er ook liggen uiteraard en de mijne… tja, die ligt daar dus niet.
Ook niet bij bouwmarkten.
Iedereen die verhuisd en verbouwd ontkomt er niet aan: bouwmarkten. We zijn de afgelopen maanden vaker in een bouwmarkt geweest dan in een supermarkt (wat ook iets zegt over ons eetpatroon van de afgelopen periode). Vriendlief daarentegen kan zich kostelijk amuseren in zo’n volledig uit elkaar geschroefde boutjeswinkel. God mag weten hoe dat spul allemaal heet! Ik raak hoogstens geïnteresseerd als ik iets concreets op de schappen vindt. Iets kantenklaars. Iets duidelijks. Iets afs. Zelfs een boorkopmachine kan me nog blij maken want dat is gewoon 1 ding! Een duidelijk ding dat over zichzelf zegt; ‘ik ben een boorkopmachine’, terwijl de rest van het assortiment zegt; ‘van ons kun je allerlei dingetjes maken’. Snapt u wat ik bedoel?
 
Een bouwmarkt is een meubelzaak waarin ze alles volledig hebben losgezaagd, opengelegd, afgeschroefd en uit elkaar hebben gedraaid en waarvan jij dan thuis leuk mag uitzoeken wat, waar, hoe en waarvoor je al die priegeldingetjes ook al weer nodig had. Nee, weer iets niets voor mij!
Ik voelde me ook iedere keer (en dat is dan wel weer een goed gevoel natuurlijk) buitengewoon rijk wanneer we naar zo’n bouwmarkt gingen. Dan kom je bijvoorbeeld voor een haakje, zomaar een haakje, een haakje voor de douche, voor de keuken, voor de slaapkamer of voor de hal en dan kun je vervolgens kiezen uit honderdtwintig soorten haakjes in tweehonderdzestig verschillende kleuren in driehonderdvijftig vormpjes en modelletjes.
Ik zweer het u, als je een beetje besluitenloos tiepje bent dan moet je vooral niet je huis bij elkaar gaan sprokkelen in een bouwmarkt!
Je moet trouwens ook niet als je ongeduldig, onrustig en snel afgeleid bent je meubels gaan kopen bij ‘Zo-zie-je-alles-IKEA’. Vriend en ondergetekende deden dat wel omdat we daar een aantal leuke dingen zagen voor weinig geld. Ik denk dat we al met al zo’n vier uur zijn bezig geweest met het bed en denk zo’n gauw twee en een half uur met het wandmeubel…. Maar dan heb je uiteindelijk ook wat! Mooi, strak en hoogstpersoonlijk met z’n tweeën in elkaar geruzied.
Je leert elkaar kennen tijdens dit soort grote veranderingen. Maar goed, iedereen die al eens verhuisd is en verbouwd heeft weet dat. Wij zijn vast niet uniek. En zeker nu u weet dat we een bed en een wandmeubel bij de ‘Zo-zie-je-alles-IKEA’ hebben gehaald is dat zo duidelijk als wat.
 
Nu nog trouwen, een stel kids, een hond en een leuke vaste staanplaats op een willekeurig boers stukje camping en het hele leven is compleet. Een mooi moment om te sterven bijna.
Het is al laat. Morgen moeten we allebei vroeg op want we zouden nog wat lampen ophangen en de gaten in de muren van de logeerkamer moeten nog dichtgestopt worden met… met…uuhhmm……..
    


Wens me succes en god sta me bij. 
 

Gegroet,
Emiel

Krystian Nefkens

'n Bosje Rooze

 Robert Long in Memoriam

www.emielrooze.nl

met gastschrijver Krystian Nefkens