|
"Jaa uhm..
doemijdiemaar.."
25 oktober 2010
Keuzes, keuzes.. Het leven barst er van.
Op kleinschalig gebied kom ik er meestal wel uit. Zo weet ik vaak wel wat ik aan wil trekken 's ochtends, wat ik wil zien op de televisie en welke krant ik het liefste lees.
Zaken in het grotere geheel gaan mijn pet te boven. Zelfs zoiets simpels als je interieur bepalen: ik kom daar echt niet uit. Over 4 dagen krijg ik de sleutel van mijn eigen huisje en dan zou het op zich best aardig zijn als er iets van meubels in kwamen. Anders wordt het ook zo kaal. Maar ja, ga dan maar eens kiezen!
Het aanbod is gigantisch. En de ene showroom ziet er nog aantrekkelijker uit de ander. Scheelt dat ik nog iets van een budget heb waar ik me aan dien te houden dus dat maakt de keuze ietwat compacter, maar alsnog niet mals. En dan heb ik het enkel nog over de meubels!
Iemand vroeg mij laatst: "Wat voor kleur doe je je muren?"
Ik zeg: "-Wit", want daar was ik al ver van te voren uit. Maar als je dan naar een bouwmarkt gaat, op zoek naar een klodder witte verf dan ontdek je dat wit niet eens meer bestaat! Want zelfs wit heb je in verschillende tinten! Gebroken wit, dat kende ik al wel, maar daarbinnen heb je nog eens twintig gradaties!
En ik wilde gewoon wit! Sneeuwwit, zonder dat er een hond in heeft gepist! Hagelwit! Maar nee, wit is uit mensen! Wit is ook maar wit! Dus nu heb ik een soort van wit. Net-niet-wit-maar-wit-genoeg.
Op de vloer komt mooi laminaatje, donkerbruin. Als je dan nog eens wat shag morst dan valt het niet zo op. En ik mors nogal wat shag. Dat is een keuze, meer uit praktische overweging. Maar ik weet nog steeds niet welke bank het moet worden, welke salontafel.. Of ik uberhaupt een salontafel wil. En of het nou een grote ronde eettafel moet worden of een vierkante en van welk materiaal; ik weet het echt niet.
Apart hè! Want het ergste is: ik wist het wel!
Ik was er maanden geleden al uit! Ik wist exact hoe en wat! En nu de tijd dreigend op begint te raken slaat de twijfel genadeloos toe! En dan zal je zien dat ik op het allerlaatste moment in het wilde weg keuzes moet maken: "Doe mij die maar! Ik weet het anders ook niet".
En dan zul je zien dat het niet staat, niet past en dat ik al spijt heb voordat ik de hele zwik boven heb gekregen!
Het is natuurlijk een geruststellende gedachte dat je over het algemeen spullen terug kunt brengen (Hebt u het bonnetje nog, meneer? Oh shit...). Maar de andere kant van de medaille is dat de ellende dan weer opnieuw begint! Nou ja, ik heb nog een paar dagen.
Mocht het nou zo zijn dat u een keertje langskomt en mijn interieur slaat als een tang op een varken, zeg dan maar niks tegen me. Of wel, doe maar wel.. Of nee, toch liever niet.
Nou ja zie maar.... Maar neem wat tissues mee.
Emiel Rooze
|
