|
Doen wat je leuk vindt!
Ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen. We zaten aan de eettafel in de achterkamer, waarschijnlijk klagende leraren en vernietigende schoolrapporten als aanleiding, mijn leven te bespreken. Of tenminste, over hoe die er uit zou moeten gaan zien. Ik kwam gewoon niet verder dan 'Ik weet 't niet, ik weet het echt niet.'
'Je moet doen wat je leuk vindt!', zei ze stellig, met de nadruk op 'leuk', haar ogen stonden strak in mijn blik gevangen waarna ze vervolgde, 'maar jij vindt niks leuk!' Nu meer met de nadruk op 'jij' dan op 'leuk...'
En dat klopte, maar niet helemaal. Ik vond heel veel dingen leuk! Ont-zet-tend veel dingen vond ik leuk! Jongens bijvoorbeeld, die vond ik leuk, al begreep ik nog niet waardoor, waarom en voor hoelang. Tekenen vond ik ook leuk want in elk schriftje van school stond immers een komisch stripje getekent met een begin, zelfs een middenstuk en een eind. Godsdienst dito, met grote dank aan de leraar die fantastisch verhalen kon vertellen. Handenarbeid idem dito! Nou ja, soms, maar dan vooral niet figuurzagen of ander nauwkeurig werk want dat liep steevast uit op chaos, teleurstelling en paniek. Ik schilderde liever dingen en nog amusanter vond ik het om potten te bakken.
Ik vond weldegelijk wat leuk! Maar niets interessant genoeg om te besluiten dat ik daar, als ik later groot zou zijn, mijn beroep van ging maken. Ik geloof beslist dat ik breed georienteerd en belangstellend was, zeker in die jonge puberjaren. Ik was zo vatbaar als de pest!
Als ik een aangereden hond aan de kant van de weg zag liggen, bloedend en kermend, en er vervolgens getuige van was hoe het arme beestje werd opgehaald door mensen van de dierenambulance, dan wist ik zeker dat ik later dierenambulancebroeder wilde worden.
Ik wist spontaan dat ik autocoureur wilde worden, toen ik stoere jongens in hun auto door de straat zag crossen. Ik was er van overtuigd dat ik later vertrouwenspersoon op een school wilde worden omdat er op mijn school eentje rond liep die lief was, er mooi uit zag en dat uitstraalde wat ik nog het allermooiste aan haar vond; warmte, geborgenheid en bijvoorbaat al medeleven. Maar vloog er op dat moment een luchtballon door de hemel, wilde ik luchtballonvaarder worden, en zag ik diezelfde dag een verkeersagent het verkeer regelen omdat de stoplichten waren uitgevallen, dan wilde ik verkeersagent worden. Liep er iemand met een mooie hond over straat, dan wilde ik hondentrimmer worden. Leuke foto's in de krant zorgden voor een rotsvast vertrouwen dat ik later fotograaf zou worden. En als de weerman op televisie zijn weersvoorspelling juist bleek te hebben, dan zag ik mezelf later onherroepelijk het weer voorspellen, maar had ik diezelfde dag een bezoek aan de kapper gebracht en was ik er te vreden over, dan wilde Emieltje ongetwijfeld en zeer beslist ook kapper worden. Ik wilde alles tegelijk worden! Gewoon alles tegelijk!
Dus... zeg niet dat ik niks leuk vond! Ik vond alles hasstikke leuk!
Maar ik vond alles hasstikke leuk zolang het leuk leek! Want als het toevallig had geregend op die dag dat ik dat zielige hondje afgevoerd zag worden of die verkeersagent in knallende regen het verkeer zag regelen dan zou mijn enthousiastme voor dat vak acuut met de grond gelijk zijn gemaakt. Was het een oerllelijke hond geweest die ik daar met z'n baasje had zien lopen, dan besloot ik wellicht eerder nog schaapsherder te worden want die oogden tenminste altijd lief, die schaapjes dan hè.
De vertrouwenspersoon op school had ook zeker niet dik, lelijk en stinkend moeten zijn geweest want dan zou ik hoogstwaarschijnlijk helemaal nooit meer iets nog met school te maken willen hebben. En foto's in de krant zijn alleen mooi als ze iets moois lieten zien. Foto's van massagraven, gewonden of doden bezorgden me dan eerder een sterk gevoel van afgunst dan dat haast verliefde gevoel voor dat artistieke maar zware vak.
Nee, zolang het leuk leek dan vond ik het ook leuk!
Toneelspelen en schrijven! Dat vond ik leuk! En dat vind ik nog altijd even bevredigend om te doen; op het toneel staan en vooral niet hoeven te zijn wie je bent, maar iemand neerzetten die je misschien graag had willen zijn of juist helemaal niet. Super! Tevens zo super was het om te merken dat het publiek genoot tijdens de voorstelling en als dat gedurende de hele avond zo bleef, dan genoot ik optimaal; missie volbracht. En ondertussen thuis de boel lekker van me afschrijven en mijn rijkelijke fantasie de volledige vrije hand geven op papier.
Ik ben wel een beetje vatbaar voor sprookjes, denk ik.
Doe mij maar een roze wolk, de hemel, de paashaas, de efteling en een droomland van suikergoed en marsepein. Lekker naiëf, is dat, want ik besef dondersgoed dat het leven nou eenmaal niet op die manier in mekaar zit.
Vluchten is makkelijker, dat heb ik al zovaak van dichtbij gezien. En waarom ook niet? We zoeken allemaal ons heil ergens in. Door een boek te lezen, een film te kijken, sommigen zelfs door nog vaker op vakantie te gaan dan ze misschien eigenlijk kunnen perimenteren. En daar is niks mis mee. Zolang het gezond vluchtgedrag blijft. Ik doe het namelijk zelf ook (misschien vaker dan zou moeten) en momenteel zit mijn heil, mijn vluchtweg in deze site.
Dit moet een site worden met gedichten, columns en met dingen die me daadwerkelijk interesseren. Tegelijkertijd hoop ik ook van harte dat ik u met deze site kan vermaken en u weet te raken, op welke manier dan ook. Wat u nu voor u hebt, dat is wat ik echt leuk vind!
En we weten allemaal dat je moet DOEN wat je leuk vindt.
Veel plezier.
Liefs Emiel |
|
>> terug naar het archief >>
COLUMNZZ..
- a r c h i e f -
>> terug naar het archief >> |