Never a dull moment

'Rommelig', zo zou je mijn leven wel het beste kunnen omschrijven.
Of beter gezegd, in mijn hoofd is het een en ander misgegaan. Ik vrees dat binnen in mijn schedel diverse ladekasten onwillekeurig en volledig onverwacht open- en dicht worden geschoven. En als zo'n lade plotseling open schiet, donderen een aantal zorgvuldig bewaarde ideeën, dromen en plannen op de grond en als ik er naar kijk weet ik zeker dat ik ze nooit meer zo gestructureerd terug krijg in het laatje.
       Het gebeurt trouwens ook wel 's dat een complete dossierkast ommieterd en als ik dan de inhoud van dat vorige laatje nog niet heb opgepakt, u snapt het: de schade is niet te overzien!

Nou ben ik - goddank - niet de enige die daar last van heeft. Vriendlief kan er ook aardig wat van - en met ons heel wat mensen meer -  terwijl hij doorgaans 't meest gecontroleerd en gestructureerd is van ons beide. Maar als het noodlot ons allebei op een goede dag treft dan kunnen we, als het moet, elkaars kasten nog wel 's laten kieperen. Twee keer zoveel ideeën, en twee keer zoveel dromen en plannen op een grote berg in de woonkamer. Lopen is gewoon onmogelijk! We zitten zelfs te denken aan hulp in huis, maar dit terzijde.
      Als ik alleen al kijk naar mijn website. Die bestond in het begin (4 jaar geleden ofzo) uit 5 of 6 pagina's die bezocht konden worden en nu is het reduceerd tot 1 pagina: deze die u voor u hebt. Ondertussen heb ik wat gestudeerd, ben ik van baan gewisseld, heeft mijn man een jaar in het buitenland gewoond en gewerkt (ook niet zonder slag of stoot) en als je even met je ogen knippert is het opeens februari 2008.

Ook voor dit jaar (hoe kan 't ook anders) staan de doelstellingen tot aan het plafond opgestapeld. Allemaal niets nieuws voor de mensen die we persoonlijk kennen, maar we moeten het allemaal nog wel zien te bereiken. Een gezamenlijk doel is dat we hier de boel achterlaten en ons gaan storten op het buitenland. Dat zit bij mijn vriendje al in het bloed en dat kruipt zo'n beetje altijd waar het niet gaan kan. Je hoeft het er maar vaak genoeg met elkaar te over hebben, en het virus is overgenomen door de ander. In dit geval door mij dus.
       "En wat ga je daar dan doen?", vraagt die mevrouw met vlinderbril en donzige roze boa. Nou mevrouw, welkom op mijn site trouwens, dat is een ander plan waar we nog niet helemaal uit zijn.
"En je website dan?"
"-Tja, die wil ik ook zeker blijven onderhouden."
"Ja, want als je zo blijft ouwehoeren, nou dan zie je mij niet meer terug hoor!"
       De mevrouw met vlinderbril en donzige roze boa prikt haar wijsvinger met lange nagel in mijn buik.
"Kijk", begint ze, "ik vond je site altijd hartstikke leuk om te lezen, maar je verdwijnt en verschijnt te pas en onpas, en daar kan ik niet zo goed tegen. Mijn psycholoog zei dat het verlatingsangst was, maar dat lijkt me stug."
"-Ik begrijp u volledig, mevrouw. Misschien zelfs dat er meer mensen zo over denken. 'k Hoop overigens niet dat u door mij in therapie bent gegaan?"
"Nee nee, stel je voor zeg, nee, ik heb sowieso last van stemmen in mijn hoofd."
"Oh okay, dat scheelt dan weer iets. Maar het spijt me oprecht voor de teleurstelling wat mijn site betreft. Daarom heb ik besloten deze site nog compacter te maken, zodat ik u maandelijks op de hoogte kan houden van alle lades en dossierkasten die bij tijd en wijlen openschuiven of op knappen staan. Dat neemt tegelijkertijd ook wat druk ervan af, als u begrijpt wat ik bedoel.
De vrouw staart een tijdje in de verte, zucht eens diep en zegt dan:
"Ja ja.. nee, dan snap ik wat je bedoelt... Denken wij."

Plannen in overvloed, waar ik de komende periode in etappes wat meer over zal vertellen. Ik doe niet meteen alles uit de doeken natuurlijk want dan is er gevoelsmatig geen weg meer terug en zoals gebleken is wijzigd zich voortdurend de stroom aan wilde toekomstplannen.
Maar goed, daar verder geen gebrek aan dus. Dat is ook meteen het probleem wanneer je zoveel verschillende dingen leuk vind om te doen. Je maakt constant de afweging tussen wat belangrijk, handig, nuttig is en wat ontspannend en gewoon leuk is.  Het maakt het leven spannend en je blijft continu geprikkelt om grenzen te verleggen en nieuwe horizons te ontdekken. Wat dat betreft hebben vriendlief en ik elkaar wel gevonden. Het blijft de vraag of het allemaal gaat passen in één mensenleven, maar we doen ons best!
       Never a dull moment, zoals de Engelsen zeggen.  
En met een beetje geluk garandeer ik u dat ooit nog 's in een andere taal.

Krystian Nefkens

'n Bosje Rooze

 Robert Long in Memoriam

www.emielrooze.nl

met gastschrijver Krystian Nefkens