|
ARCHIEF - COLUMNS EN MEER
|
"Vriendschap met M."
Simpel gezegd komt het er op neer dat ik op verschillende gebieden nogal A- kan zijn. Bijzonder ongemakkelijk wanneer je een huis gaat kopen en je in contact komt met een keur aan uiterst vriendelijke, maar achteraf dikwijls te gladde makelaars.
Op dat soort momenten komen mijn A-eigenschappen als een hardnekkige olievlek bovendrijven en deze ezel stoot zich geregeld aan dezelfd steen.
Afijn, een kolfje naar de hand voor de makelaar dus.
De laatste tijd heb ik nogal wat woningen bekeken, onder begeleiding van een vriendelijke makelaar. Laa'k ze voor het gemak M. noemen.
We spreken af op een bepaalde plek op een bepaalde tijd om een bepaald huis te bezichtigen. M. komt me vriendelijk lachend tegemoet. 'Verdomd als wij geen vrienden worden', dacht ik.
M. opent triomfantelijk de voordeur.
Ik kijk een behoorlijk benauwde en krappe hal in.
M. gaat me voor en voor ik goed en wel binnen ben begint hij zijn betoog met steeds weer dezelfde inleiding die typerend bleek voor zijn conculega's.
M. forceerd een glimlach en zegt: "Het eerste dat natuurlijk meteen opvalt...'
'-Dat het nogal klein is', denk ik meteen.
'.. is het volledig gestuukte plafond!' M. kijkt smalend omhoog.
De eerste variant van mijn A- eigenschap is boven komen drijven.
Die van A-bouwtechnisch.
Ik leg mijn hoofd in mijn nek, knijp een oog dicht en zet een blik op die enige intellect moet veinzen. Ik heb heus wel 's gehoord van een gestuukt plafond maar vraag me niet in eigen woorden een gestuukt plafond te definieren.
Nou ja, dat dus. Dat boven mij is een gestuukt plafond.
Ik knik instemmend, maar zwijg diplomatiek.
Wat valt er ook te zeggen over een gestuukt plafond?
M. opent een deur - nog steeds in de hal - en het huis blijkt van een heuse stoppenkast te zijn voorzien. Het ziet er anders uit dan dat ik ken van thuis, maar ik herken het wel. Maar misschien meer om de locatie dan door de inhoud.
M. zegt: 'Het eerste dat natuurlijk meteen opvalt....'
'Dat dit de stoppenkast is', denk ik vlot.
'.. is dat de stoppenkast volledig vernieuwd is en vervangen zijn voor adlec-schakelaars'. M. wijst wat schuifjes aan en ik krabbel aan de haartjes op mijn kin. Geen idee wat M. bedoeld, maar de woorden 'volledig vernieuwd' klinkt goed in mijn oren en ik neem me voor thuis maar even te googlen op adlecschakelaars.
'A-technisch', luidt mijn eigen oordeel.
Dan komen M. en ik in de woonkamer.
Een net verzorgde woonkamer, valt me op en voor het oppervlak prima ingericht, al was het niet mijn smaak. Opnieuw trekt M. een tevreden grimas en zegt: 'Het eerste dat in deze woning natuurlijk meteen opvalt...'
Mijn hersenen draaien acuut op volle toeren. Wat valt er op, wat valt hier natuurlijk meteen als eerste op?'
'... zijn de kunststof kozijnen', zegt M en wijst naar de ramen.
Ik murmel weer iets instemmend en loop naar het raam toe om vooral te laten weten dat ik heus weet waar de kozijnen zich bevinden. Ernstig begon ik me af te vragen waarom kunststofkozijnen zo gunstig zijn dat het bij deze bezichtiging natuurlijk meteen als eerste op moet vallen. Alsof M. weet dat zich een kwestie in mijn hoofd afspeelt verklaart hij zich nader.
'Kunststofkozijnen zijn zeer onderhoudsvriendelijk en het pand is volledig voorzien van dubbele beglazing'. M. klinkt de hele tijd erg trots. Alsof ie er zelf heel erg graag in had willen wonen. Om ook 's wat te zeggen vul ik hem aan met de informatie dat dubbele beglazing erg energiebesparend is. Maar dat viel niet goed want M. knikte slechts kort. Daarna ging hij naar de keuken.
Ook in de keuken ben ik hem 1 seconde voor en ik zeg hem wat mij natuurlijk als eerste meteen opvalt. Ik zeg: 'Hm...'
Maar ik bedoelde iets van 'Godskolere wat een verrotte zooi!' Maar dat zei ik niet. Ik zei 'hum', en mijn hum negeerd M. totaal.
'Nou ja, dit is verder een prima keukentje', begint M.,'En wat meteen opvalt zijn ook hier de kunsstofkozijnen en de dubbele beglazing'.
'-En dat hier de wasmachineaansluiting zit?'
'Ja inderdaad', zegt M. blij, 'en dat kan hier natuurlijk ook prima!'
Later zou blijken dat het natuurlijk gewoon niet anders kan.
In de badkamer is M. snel klaar.
Waarschijnlijk omdat het eerste dat natuurlijk meteen opvalt zou zijn dat het in een gemiddelde dodencel aangenamer vertoeven is.
Daarna volgen nog twee slaapkamers waar het gestuukte plafond weer de aandacht moet trekken en tenslotte komen we helemaal beneden uit in de berging. Wat me daar meteen als eerste opviel is dat er licht was. Iets wat minder vanzelfsprekend bleek dan ik zelf dacht.
Ons contact eindigt met de stellingname van M. dat dit pand een uitstekend prijs/kwaliteit verhouding heeft en dat het uitzicht vanaf het balkon uniek te noemen is binnen deze prijsklasse. Ik kan me alleen niet heugen dat het uitzicht zo adembenemend was als M. mij, bij ons afscheid, nog even op het hart drukt.
We schudden elkaar de hand en ik beloof eerdaags iets van me te laten horen.
M. lacht weer vriendelijk, frontst daarna zijn wenkbrauwen vertrouwelijk wat ineen en zegt: 'Je moet weten; er zijn meer kapers op de kust'.
Met gemengde gevoelens ga ik naar huis terug.
En ik bedenk me dat deze vriendschap lang niet was wat ik me er van had voorgesteld.
|
