|
ARCHIEF - COLUMNS EN MEER
|
"Gekte"
Vlognes ene odnerzeok op een Egnlese Uvinretsiet mkaat het neit iut in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is is dat de ereste en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn.
De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt. Dat kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheel.
Het blijft me fascineren hoe uitgebreid het vak psychologie wel niet is. Zaken, zoals bovenstaande, waarvan ik dacht dat het eerder met dyslexie te maken zou hebben, vind z'n oorsprong in de psychologie. Hoe kan het dat mensen niet goed kunnen lezen en hoe kan het dat we zoiets als waar dit stukje mee begonnen is juist wel kunnen lezen? Als je zulke fouten maakte op de lagere school dan bleef je of zitten of je werd doorverwezen naar de z.m.l.k.
Mijn schoonmoeder (hoewel vriend en ik nog niet getrouwd zijn - in elk geval nog niet met elkaar - noem ik haar voor 't gemak maar even zo) vraagt me meer dan eens of ik de mensen in mijn omgeving nu ook door een psychologische bril observeer, of enger nog; bestudeer. Om haar bang te maken zeg ik dan steevast ja, maar dat is eigenlijk helemaal niet zo. Ik neem mezelf eerder als onderwerp en daarmee ook de invloed die ik uit zou kunnen oefenen op anderen, in plaats van dat ik een en ander theorietje toepas op mijn medemens. Ik vind het immers interessanter om te zien of mijn eigen manier van doen en laten een positieve invloed heeft of zou kunnen hebben op de ander dan simpelweg de uitwerking af te kijken van iemand anders.
Hoewel afgelopen zaterdag (je weet wel, koninginnedag), dat was natuurlijk een bron van psychologisch voer!
De gekte waarin we met z'n allen lijken te ontsteken is wat de psychologie zou omschrijven als massahysterie. We lopen allemaal (mezelf incluis)in oogverblindend oranje, met passende accessoires en met een biertje (of twee) in de hand. We volgen de grote massa door het centrum van de stad op weg naar... op weg naar wat? Het volgende bierkraampje waarschijnlijk.
Vriend en ik liepen er ook tussen.
Omdat we de volgende dag allebei moesten werken kwamen we later (einde van de middag); broodnuchter nog en nog niet geïnfecteerd met het oranjevirus thuis. We sloegen in de rappigheid wat biertjes achterover want we zagen de bui al hangen: als we niet gauw knettersbezopen waren dan zouden we nooit meer behoorlijk aansluiting kunnen vinden in die gezellige grijze massa (we zouden aan het begin van de avond met een stel vrienden nog de stad in gaan). Maar na mijn derde biertje vroeg ik me af: heb ik hier eigenlijk wel zin in? Lijkt dit niet een beetje op dronken worden om het dronken zijn?
Toen de vrienden rond half zeven straalbezopen afnokten richting huis, besloten wij hetzelfde te doen, zij het in een veel minder alcoholische toestand.
En even later zaten we daar, op de bank, thuis.
Een biertje in de hand. Leve de Koningin, hoera, hoera, hoera!
Ik hou niet van feestjes, dat wist ik al van van kindsafaan, en toch probeer ik iedere keer opnieuw mezelf op te peppen om ergens naar toe gaan om vervolgens broodnuchter maar met een flinke kater thuis te komen.
Ik hou mijn hart vast voor het WK.
"Kom shcat, we gaan naar bed, dan hbbeen we mgoren in ider gveal ites aan ozne zndoag!"
"-Geod iede, leivred."
Tja, uiteindelijk zit allemaal toch tussen onze oren.
Gegroet!
Emiel
|
