|
ARCHIEF - COLUMNS EN MEER
|
"Ik ben"
Vroeger wilde ik van alles worden, later. Of beter gezegd: ik wilde alles worden. En nu langzaamaan begin ik in te zien dat dat vooral gebaseerd was op schoonheid. Niet zozeer 'de schoonheid' van pure passie om vakbekwaam te werk kunnen gaan, maar ik bedoel simpelweg het uiterlijk van diegene die het beroep uitoefenden. Als je er over nadenkt word je van kinds af aan al beïnvloed door het schilletje aan de buitenkant.
In de psychologie is al vaak bewezen dat we iemand die slechts nors kijkt denken te kunnen inschatten op zijn karakter, waar hij of zij zelden positief van af komt. Enkel en alleen door die norse blik. Zo'n man of vrouw wordt getypeerd als onvriendelijk, weinig of geen vrienden hebbende, humorloos en agressief. Op dezelfde manier werkt een glimlach rond de lippen van diezelfde persoon maar is de beoordeling aanzienlijk positiever.
Baby's kijken liever en langer naar symmetrische gezichten (die worden over het algemeen ook als mooier beschouwd) dan naar gezichten waar het een en ander scheef zit.
Dus toen ik een hele lieve en knappe juffrouw op de lagere school kreeg, wilde ik meester worden. En bij een stoere politieman; politieagent. Hetzelfde gebeurde achtereenvolgens met bakker, kok, schrijver, muzikant, cabaretier, zo'n beetje met alle andere beroepen die op tv de revue passeerden. Allemaal vertegenwoordigd door ontzettende knappe koppen, met zo mogelijk nog knappere lijven eronder. Ik wilde ook een snor en krullen en bruin haar.
Al met al zag ik een totaal nieuwe identiteit wel zitten.
Vooralsnog ben ik kalend blond, ziet een bosje haar onder mijn neus er bespottelijk lullig uit en is er van al mijn dromen verrekte weinig uitgekomen. Hoewel ik wel toneel heb gespeeld, een cabaretduo vormde met een vriend uit Deventer en schrijf ik nu al drie jaar deze site geregeld vol en heb ik een bezoekersaantal waar ik erg blij mee ben. Ofschoon het altijd beter kan. Heden ten dage sta ik als F.M.I.O (filiaalmanager in opleiding) in een van de leukste winkels van Nederland en ik vermaak me opperbest. Dus mij hoor je niet klagen.
Maar vannacht - ik kon niet slapen, woelen enzo - vroeg ik me opeens af: wat ben ik?
En eigenlijk moest ik constateren dat ik niet ben wat ik wilde worden en dat ik eigenlijk alleen maar doe alsof. Toen ik daar eens dieper op inging met mezelf, stelde ik vast dat ik eigenlijk een groot deel van mijn leven heb gedaan en nog steeds doe alsof. De conclusie luidde tenslotte dat we allemaal doen alsof. Dat we daar nauwelijks een keuze in kunnen maken omdat 'de waarheid' laten zien dikwijls leidt tot botsingen met anderen in je omgeving. 't Is tenslotte nogal lullig om op een feestje chagrijnig te zitten zijn - zeker als jij speciaal bent uitgenodigd - of om iemands kledingkeuze (of welke keuze dan ook) tot op de veters af te zeiken. Eerlijk, dat wel, maar ook bot. Dus doen we allemaal alsof we iets leuk vinden bij een ander of veinzen dat we plezier beleven op ons werk of waar we ook zijn. wat we ook doen.
"SHOKKING NEWS, EMIEL!", roept een stem sarcastisch.
Nee vast niet.. maar als je er over nadenkt eigenlijk toch ook wel weer vreemd, zo niet onnodig. Te meer als je je gerealiseerd dat een verdomd groot deel van je leven opgaat aan 'doen alsof'.
Voor alle duidelijkheid; ik vind mijn huidige job erg leuk en spannend en nieuw en ik ga er totaal voor om dat I.O. achter F.M weg te halen, maar de kernvraag van dit stukje is 'wat BEN ik'. Ik doe alsof ik (voor 't gemak) filiaalmanager ben. maar dat ben ik niet. Ook niet als het eenmaal voor het echie is.
'Wat bedoel je nou. Emiel', vraagt diezelfde stem, nu licht geïrriteerd.
Nou mevrouw, stel, je beroep is advocaat. Dat 'ben' je zolang je kantoor open is en je je clienten te woord kunt en wilt staan. La'we zeggen tot 17.00 uur? Maar daarna.....? Je gaat naar huis, eten, met je vrouw praten, je kinderen knuffelen; wat ben je dan? Een huisvader? Een liefhebbende echtgenoot?
Naar mijn idee kun je niet 24 uur per dag, 7 dagen per week advocaat zijn, bakker, medicus, vuilnisman of postbezorger. Dat trek je niet. Je moet ook kunnen ontspannen en andere dingen kunnen doen die je leuk vind. En dat heeft niets te maken met gebrek aan 'verantwoordelijkheidsgevoel' of een gebrek aan het 'hart voor de zaak'.
Je doet 'alsof'. Als je je dag niet hebt doe je ook 'alsof' je je dag wel hebt.
"Ja ja nee dan snap ik het', oppert de stem, totaal verward nu.
Het is lastig uit te leggen en het antwoord zal ik, in elk geval mezelf schuldig blijven maar in hoeverre BEN je daadwerkelijk wat je DOET en MEEN je daadwerkelijk wat je ZEGT?
Ik vind dat wel een interessante vraag..
"Nou volgens mij ben jij gewoon ontevreden met je baan en wil je veel liever cabaretier zijn en omdat je dat niet bent zit je je nou af te vragen wat je dan wel zou willen zijn!'
Weer die stem.
En soms, heel soms denk ik dat ik gewoon schizofreen ben!
Tot de volgende keer,
zeggen wij.
|
