Fijne saaiheid

Zo af en toe kom je eens op plekken waarvan je denkt: daar zou ik best willen wonen.
Vooral op vakantie gebeurd dat nogal eens. Menige globetrotter kan geen keuze maken.
Voor de een blijft het tot volle tevredenheid bij dromen of beperkt tot een gelegenheidswens: zo'n wens die kort maar hevig brandt, maar acuut dooft wanneer de vakantie voorbij is en men moe maar voldaan naar huis terugkeert. In gedachten heb je er dan toch even gewoond. Een ander stelt vastberaden doelen en voegt de daad bij het woord; verhuisd of emigreert.

Toen ik na 27 jaar mijn natte wijsvinger in de Deventerse wind stak voelde ik de warmte uit Arnhem komen. Althans dat verbeelde ik. Het had ook koude kunnen zijn, maar warmte klinkt positiever. Ik was Deventer meer dan zat. Er gebeurde nooit wat. Ik kende elke stoeptegel, elke steeg, weg en straat. Zelfs de plaatselijke zwervers kende ik bij naam. Het was ook nog eens de stad waar ik mijn brood verdiende dus veel meer dan Deventer tussen werktijden zag ik niet. En dat verveelde me vreselijk. Voeg daar eens een verleden aan toe dat net zo hardnekkig mijn neus uitkwam en dan heb je de motivatie bij elkaar: het werd tijd om te verhuizen.

Inmiddels is de klok zes jaar verder en als ik zo nu en dan eens terugdenk aan Deventer komen er natuurlijk best leuke jeugdherinneringen naar boven. Het was toch wel de stad waar ik mezelf ontdekte, wie ik was en wat ik wilde, hebben heel wat vriendjes en vriendinnetjes de revue gepasseerd en werden sommige dromen haast werkelijkheid. Maar toch, er ooit naar terug verhuizen, dat zeker niet. Al was het maar omdat ik na al die jaren nog steeds geen wijk zou kunnen noemen waar ik überhaupt zou willen wonen. In Arnhem is dat toch wel wat anders.  Er zijn genoeg straten, huizen, appartementen, beneden/bovenwoningen waarvan ik het vermoeden heb dat het best naar mijn zin zou kunnen zijn. Ook, in tegenstelling tot Deventer althans naar mijn smaak, vind je hier architectuur dat eventjes stilstaan en het object bekijken de moeite waard maakt. 'Honkvast' ben ik nooit geweest, geloof ik, en sinds ik de schat van mijn leven heb ontmoet mag ik concluderen dat dat maar gelukkig is ook. Hij wist al langer dat de wereld groot is en er onnoemelijk veel plekken zijn die tot de verbeelding konden spreken. Tja, menige globetrotter kan geen keuze maken.

 
Zo nu en dan kom je ook eens op plekken waarvan je zeker weet dat je daar nog niet dood gevonden wilt worden.
Vorige maand was ik met schoonfamilie voor een lang weekend op het exotische eiland Vlieland. De week daarvoor scheen de zon volop en ik zag mezelf al met mijn lief over het strand wandelen; lichte wind, warme zon, romantisch.. Maar niets van dat al: pleurisweer. Regen, wind en nattigheid. Het werd uitwaaien, wat op zich ook heel erg lekker was. Toen de snelboot van Harlingen aanmeerde op Vlieland, zat ik achter het raam mijn tijdelijke woonplaats gade te slaan en ik dacht: 3 dagen is lang zat, nog voordat ik iets van het eiland had gezien.

Het appartement waar we verbleven lag midden in het centrum: een straatje met pittoreske huisjes en ondefinieerbare winkeltjes met aan weerszijden schattige kleine boompjes. Twee supermarkten, een bakker en een handjevol restaurants - die grotendeels gespecialiseerd leken in vis en allemaal namen hadden waarin het woord 'zee' of 'vis' in voorkwam - maakte de Dorpsstraat tot het bruisende centrum van het eiland. Voor de rest bestond het bergje land uit fietsverhuurbedrijven, wandel-en fietsroutes, duinen en dijkjes met of uitzicht op zee of op bos.

Een eilander vertelde ons dat het leven op Vlieland toch best een wereldje op zichzelf is. Ze vissen ook met z'n allen achter het net waar het leuke aanbiedingen betreft zoals we dagelijks op televisie zien. Als een beddenwinkel adverteert met gratis bezorging door heel Nederland, dan schijnt Vlieland daar niet bij te horen (de overige eilanden ook niet). Alle extra's van Albert Hein gaan aan hun neus voorbij want er is in de wijde omtrek geen AH te bekennen. Sommige middelbare scholieren verblijven met moeder in tijdelijke woningen (doordeweeks) aan wal en keren in het weekend weer huiswaarts, terug naar vader en echtgenoot.

En voor de rest gebeurd er nooit wat. Het grootste nieuws was de gewapende overval op Hotel Seeduyn, waarbij een medewerker op een zaterdagnacht beroofd werd van de dagopbrengst toen ze naar huis fietste. Het was voor het eerst dat een dergelijke gewapende beroving op Vlieland heeft plaatsgevonden. Van de dader is tot op heden geen spoor gevonden. De vrouw alarmeerde de politie en deze is direct een zoekactie gestart. De dader werd echter niet meer gevonden. Ook bij het vertrek van de veerboot is tevergeefs een controle gehouden.

Men leeft daar in de veronderstelling dat het ons-kent-ons-principe zaligmakend is. Men sluit bij vertrek van huis geen deuren af of legt  de sleutel onder de mat. Ik had eigenlijk eens de proef op de som moeten nemen.. Fietsen, auto's, huizen... Men vertrouwd elkaar, kent elkaar en omdat ze verder geen enkele kant uitkunnen, houden ze vooral hun oogje in het zeil richting elkaar. Sociale controle met een goed hart. Als er dan eens wat gebeurd, zoals een overval of een toerist die denkt te mogen joyriden, dan is iedereen nogal verrast want verder 'gebeurd er eigenlijk nooit wat', naar volle tevredenheid.

Enfin, drie dagen was lang zat.
Het is een mooi eiland om uit te waaien en voor sommigen kennelijk om er te wonen. Je kunt er je hoofd leeg maken door heerlijk te fietsen of een flinke wandeling te maken en je kunt er ook nog erg lekker eten, maar een week (of langer) Vlieland; ik zou het niet trekken. Daar ben ik dan te veel stadsmens voor, geloof ik. Onderweg naar huis vroeg ik me af of alles er nog zou staan (twee inbraken in een jaar en vandalisme hebben de buurt niet rustiger gemaakt). Het sleutel in het slot. Spannend momentje. Omdraaien. Deur openen. En wat we vrijwel het eerste deden was checken of alles nog in dezelfde staat verkeerde. We haalden opgelucht adem. Soms is dat ook wel prettig; de zekerheid dat er nooit wat gebeurd.

Emiel ..

Krystian Nefkens

'n Bosje Rooze

 Robert Long in Memoriam

www.emielrooze.nl

met gastschrijver Krystian Nefkens